Kış başlıyor sevgilim

   Yaz mı sonbahar mı olacağını bilememiş bu pazar gününde , sizinle Murathan Mungan'a ait "Yalnız Bir Opera " şiirinden bir parça paylaşmak istiyorum. Homofobik değilim ama Murathan Mungan şiirlerini hep bir çekince ile okumuşumdur.Lise yıllarımda ben sevdiğim kız için ölürken , ona belki de-kuvvetle muhtemelen- bir erkeğe yazılmış bir şiirle yaklaşmak ,ters geliyordu.Gariptir ki aynı hissi  "Yeni Türkü " dinlerken hiç hissetmedim.Şiirleri ,şairleri çok sevelim.Yüreğinde sevgi olmayan hiç kimse şiir yazamaz.Şiir sevemez.Yüreğinde sevgi olan herkes merhametlidir , adildir.



      Şimdi biz neyiz biliyor musun?
      Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
      Birbirine uzanamayan
      Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
      Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
      Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca
      Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız
      Ne kalacak bizden?
      bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim su kırık dökük şiirim
      Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
      Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden 
      Bizden diyorum, ikimizden
      Ne kalacak? 

      Şimdi biz neyiz biliyor musun?
      Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. 
      Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir şey bulduğunda 
      neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.
      Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi
      Ve elbet biz de bu aşkla büyüyecek
      Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz

      kış başlıyor sevgilim
      hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
      bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan
      oysa yapacak ne çok şey vardı
      ve ne kadar az zaman  
      kış başlıyor sevgilim
      iyi bak kendine
      gözlerindeki usul şefkati
      teslim etme kimseye, hiçbir şeye
      upuzun bir kış başlıyor sevgilim
      ayrılığımızın kışı başlıyor
      Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.